Het innerlijke kind
24-8-2017 Auteur Diana Annegarn

Onze jeugd is een belangrijke periode in ons leven. Daar wordt de basis gelegd van de volwassene die we nu zijn. In de ideale situatie hebben we een perfecte basis meegekregen van onze ouders. Maar in praktijk is dit niet altijd zo. Goedbedoelde adviezen van ouders en omgeving hebben soms diepe wonden in ons achter gelaten.

Hoe we naar onze jeugd terug kijken is hoe wij in het leven staan. Vinden we het onbelangrijk om terug te kijken, dan zeggen we eigenlijk dat alle belangrijke schatten in onze jeugd ook onbelangrijk zijn. En deze schatten liggen vaak ook verscholen onder dikke lagen van pijn en verdriet. Je ontkent daarmee ook je emoties en je ware essentie.

Het innerlijke kind heeft soms veel verborgen stukken waarvan wij denken dat deze niet belangrijk zijn om te onderzoeken. Totdat je een kind krijgt. Kinderen spiegelen al onze onderdrukte pijn en verdriet uit onze jeugd. Dit maakt opvoeden vaak zo moeilijk.

Hoewel iedereen zijn eigen rugzak op eigen wijze heeft gevuld, valt dit voor niemand mee. Maar helaas is niet iedereen zich hier van bewust. Hoe kan dat?

Pijn in ons leven hebben we misschien leren onderdrukken. De “opstaan en doorgaan methode” noemen we dat. Omdat het leven nu eenmaal pijn doet en jij je als kind hebt moeten leren aanpassen om te sterk te worden. Emoties voelen geeft volgens heel veel mensen geen kracht en wordt zelfs zwak gezien. Dus jij als kind hebt waarschijnlijk geleerd je sterk op te stellen. Daar komt ook nog bij kijken dat we soms heel veel pijnlijke stukken hebben meegedragen en we bang zijn deze pijn opnieuw te voelen.

Soms houden we onze emoties verborgen voor onze kinderen. Want ze hoeven niet te weten wat jij hebt meegemaakt. Alleen kinderen voelen alles, ook wat je onderdrukt. En ze uiten dit in hun gedrag. Wat wij ongehoorzaam, aandacht vragen of opstandig noemen. Maar zorgt ook voor stagnering in hun emotionele ontwikkeling (relatie tot anderen) zonder dat we hier altijd bewust van zijn. Ze dragen de emoties van hun ouders dan mee letterlijk in hun eigen rugzak.

We kunnen daarom heel veel van kinderen leren. Ze spiegelen wat wij onbewust verborgen houden. Als wij hun gedrag leren observeren in plaats van te bestraffen en af te leren, dan zouden wij stukken bij onszelf op kunnen lossen en groeien.

Het oplossen van stukken gaat ons helpen ruimte te maken voor onszelf in het dagelijkse leven. Het innerlijke kind wordt geheeld. Het innerlijke kind helen zorgt voor verandering in ons dagelijkse leven. We voelen ons steeds meer onszelf worden en dit geeft vrijheid. Als kind heb je je leren aanpassen aan je omgeving en je zult merken dat je steeds minder behoefte hebt om je aan te passen. Je voelt veel meer liefde voor je omgeving. Je voelt meer verbinding en je voelt je meer betrokken.

Jouw innerlijke kind stukken kun je herkennen op het moment dat jouw kind iets doet wat emoties oproept. Om emoties te kunnen voelen is het belangrijk goed contact met je gevoelens te hebben. Gevoelens die je je hele leven lang hebt onderdrukt, zijn niet voor niets onderdrukt. En omdat je dit al jaren zo doet wil dat niet zeggen dat je ze ineens gaat voelen. Het soms even duren voordat je dit door hebt. Of het is handig hier hulp bij te vragen.

Kinderen zijn de beste leermeesters die er zijn. Als je uitgaat van een ideale situatie dan is er soort golf beweging tussen ouder en kind. Op het ene moment buig jij iets met je kindje mee en een andere keer buigt jouw kindje iets met jou mee. Het is een natuurlijke golfbeweging. Iets wat je intuïtief voelt en afhankelijk is van hoeveel zelfkennis je hebt en hoe goed je bij jezelf kunt blijven.

Iemand die goed bij zichzelf kan blijven vindt het niet erg om af en toe mee te buigen omdat je weet dat je toch niet jezelf verliest. Zo werkt het voor een kind ook. Ze vinden meebuigen niet erg als het maar vanuit respect gebeurt en vanuit gelijkwaardigheid. Deze natuurlijke golfbeweging van geven en nemen is wat je wilt voelen. Er zijn dan wel strubbelingen maar die los je samen op. Door met elkaar te praten vanuit wederzijds respect.

Als je dit gevoel niet hebt, dan ben je zelf uit balans. Het kan ook zijn dat je kindje uit balans is, maar omdat jij in balans bent merk je dit niet. Je buigt gewoon mee. Maar als jij zelf ook uit balans bent, irriteer je je sneller aan gedrag. Dit is het moment dat iets je vertelt, dat er iets speelt in jou wat onderzocht mag worden.

Je herkent jouw eigen innerlijke kind stukken ook in de dingen die jouw kind moeilijk vindt of die je kind niet wil. Je ziet in het gedrag stukken van jezelf. Als je hier niet aan irriteert of dit niet wil veranderen, dan is er niets aan de hand. Zodra je je kind niet kan laten zijn wie het is en je wilt het veranderen dan is daar ook een innerlijke kind stuk.

Kinderen hebben een hechte band met hun ouders. Net zoals jij hebt gehad of nog hebt. Kinderen kopiëren het gedrag van hun ouders. Ook onbewust gedrag (door onopgeloste innerlijke kind stukken) Ze voelen zich loyaal aan hun ouders en durven er vaak niet tegen in te gaan. Vaak begrijpen ze het ook niet. Sommige ouders vinden ook dat kinderen niet tegen hen in mogen gaan.

In een ideale situatie had jij als kind gelijkwaardig met jou ouders om willen gaan. Het beste zou zijn dat ze jouw gehoord hadden in iedere situatie, jouw behoeftes kende en jou uitlegde wat er ging gebeuren in elke situatie, ook als ze het niets wisten. Dit wil jouw kind ook.

Gelijkwaardig behandelen betekent dat je het kind ziet en hoort vanuit de beleving van het kind. Praten met elkaar als er onbalans is geeft aan dat kinderen leren dat ze de situatie kunnen veranderen door er over te praten.

Opvoeding en zeker de opvoeding van vroeger, heeft vaak een dominant tintje. Het kind hoort te gehoorzamen. Het doet wat ouders zeggen en ze luisteren naar autoriteiten. Maar dit is niet gelijkwaardig. Als het kind groter is zal het deze houding nog hebben of het verzet zich tegen autoriteiten of angst hebben. Maar we willen graag dat kinderen hun eigen waarde leren kennen als ze groot zijn. Dat ze van jong af aan al meekrijgen dat ze bijzonder zijn en gelijkwaardig aan alle anderen. Hoe zou de wereld eruit zien als ieder kind opgevoed is met het gevoel dat het gelijkwaardig is aan anderen?

Om dit gevoel terug te halen is het belangrijk te onderzoeken bij jezelf of jij dit hebt meegekregen van jouw ouders. Of moest jij ook altijd maar luisteren?

Om gelijkwaardig op te kunnen voeden is het belangrijk jouw innerlijke kind stukken te blijven onderzoeken. Jouw kind geeft jou af en toe de confrontatie dat je niet in balans ben met jezelf. En ben je bereid deze boodschap te accepteren en onderzoeken? Of corrigeer je het gedrag van je kind door het te straffen.

Ik heb veel ouders horen zeggen dat ik hun kind nog niet ken. Dat zij echt een kindje hebben die een harde hand nodig hebben. Ik geloof daar niet in. Innerlijke kind werk bij de ouders zal ouders altijd milder maken. Ze voelen minder de behoefte om controle te hebben, je zijn vrolijker en makkelijker in omgaan met hun kinderen en praten meer met hun kinderen. Het gedrag van het kind verandert daardoor aanzienlijk.

Het is daarom belangrijk als ouder altijd te blijven werken aan jezelf. Wat vertelt mijn kind mij? Wat kan ik hier van leren?


Spirimam
 
 







Wat ik het allerliefste doe is ouders en kinderen laten ontdekken hoe geweldig ze zijn en hoe ze alles wat ze zoeken in zichzelf kunnen vinden. [...]







Ik geloof dat wij meer zijn dan alleen mens. Liever gezegd, geloof ik dat wij een ziel zijn met een mensenlichaam. Zo zie ik een kind ook. [...]







Een tijdje geleden vroeg iemand aan mij die borstvoeding gaf wanneer een mooie tijd was om te stoppen. Ze voelde nog niet dat ze wilde stoppen. [...]








  
 







www.spirimam.nl
info@spirimam.nl

0655801030
Harderwijk

Privacy verklaring
 

* Wat is spirituele wijsheid?
* Opvoeden vanuit jullie 'flow'
* Wat is de missie van jullie kind?
* Het innerlijke kind
* Hoe kom ik na de bevalling weer terug bij mijzelf
* Opgroeien in balans
* Ruimte geven aan jouw emoties zodat jouw kind kan landen.

* Dit is de grootste les die ik als ouder van mijn kind mocht leren