Ruimte geven aan jouw emoties zodat jouw kind kan landen
24-8-2017 Auteur Diana Annegarn

Als moeder leer ik elke dag. En zo vind ik het ook het prettigst. Ik hoef niet alles te weten. Door ervaring word ik wijzer en dat kan alleen maar als ik voel. Ik voel de verbinding met mijn kind en ik voel ook wat wel en niet goed voelt. Gewoon door met opvoeden bezig te zijn. Sinds 1999 werk ik met kinderen en ik heb nog nooit zo veel verschillende visies gezien (die elkaar ook nog eens tegenspreken) dan in opvoedland.

Toen ik zelf op ging voeden heb ik alle visies losgelaten. Opvoeden is een proces waarbij je met hart en ziel voelt. Mijn verstand gebruik ik ook en vormt een mooi balans met alles. Als je met hart en ziel opvoed staat verbinding centraal. Verbinding ook wel hechting genoemd. Ik noem het verbinden.

Er zijn verschillende manieren om met jouw kind te verbinden. Ik ben blij met de verbinding die ik het meest kan voelen. Deze is de meest leerzame voor mij als ouder. Ik leer daardoor meer over mijzelf en over mijn kindje. Dit is een proces van het hart en voelt soms kwetsbaar. Iedere ouder die bewust is heeft dit deel.

Sommige mensen verwarren dit met onzekerheid en angst. Maar een hart wat groeit heeft altijd een bepaalde mate van onzekerheid en angst. Bij de een wat meer dan bij de ander. Dit is heel normaal. Je kunt het ook kwetsbaarheid noemen. En voor sommige moeders is dit echt een irritatiepunt bij andere ouders. Terwijl iedereen dit heeft. De ene verbergt het gewoon wat beter dan de ander.

Bewuste ouders willen leren met hun kindje om te gaan. Ze willen leren van hun kind en zien in hun kind de spiegel die ze nodig hebben om een goede ouder te zijn. Ze zien het gedrag van hun kind niet als opstandig, ze zien het gedrag van hun kind als een kans om te groeien. Zodra mensen hun eigen stukken willen zien dan gaan ze zich niet meer verbergen voor hun kind. De rugzak of emoties van de ouder wordt duidelijk.

Je ziet het in hun gedrag terug wat anderen dan vaak weer vertalen als een onzekere, angstige ouder. Maar deze ouder is juist heel dapper omdat het zijn/haar eigen emoties durft toe te laten in het bijzijn van het kind. De ouder is zich bewust dat ze emoties in hun rugzak hebben en voelt zich gelijk aan het kind. Ze verbergen zichzelf niet langer voor hun kind en begrijpen dat het kind hun spiegelt.

Deze ouders onderzoeken hun emoties en gaan dieper in zichzelf kijken naar emotionele stukken die de band met hun kindje kan verstoren. Het zogenaamde hechten. Zodra ouders oude emoties loslaten die zowel uit vorige levens komen als uit dit leven, zal de band met het kind herstellen/verdiepen. Het is een heel belangrijk proces en voor sommige niet te voorkomen. En alhoewel de meeste ouders zich hier soms schuldig over voelen, het is een heel natuurlijk proces.

Natuurlijk willen we onze kinderen niet opzadelen met onze bagage in onze rugzak, niemand wil dat. Maar het is dappere ouder die deze rugzak wil onderzoeken. Het is namelijk niet altijd makkelijk omdat mensen ook spiegelen. Dus op het moment dat jij je rugzak opent stel je je kwetsbaar op naar de buitenwereld. Je laat zien dat je niet ‘perfect’ bent.

Ouders die nog steeds vanuit de oude energie leven en graag perfect willen overkomen om hun kwetsbaarheid niet te hoeven laten zien, kunnen hier negatief op gaan reageren. En dat hoeven ze niet altijd uit te spreken. Want als je met je eigen gevoel in verbinding staat voel je ook wat een ander niet zegt.

Het heeft een functie. Ook al wordt er heel afwijzend over gedaan, het is heel belangrijk proces voor de emotionele hechting van het kind. Ik noem het emotioneel landen. Kinderen zullen namelijk opgroeien en vele emoties ervaren. Deze emoties zijn onderdeel van het leven. Kinderen zullen bij alles wat ze doen emoties ervaren. En deze emoties mogen er zijn, het vormt hun karakter.

Hoe beter ze hun emoties kunnen voelen hoe meer ze over zichzelf leren. Het zal hun landen. En met landen bedoel ik dat ze hun plek op de aarde kunnen voelen, ze kunnen hier zijn en begrijpen hun positie in de wereld veel beter. Ze voelen zichzelf beter en zijn beter gehecht met zichzelf. Deze hechting met zichzelf ontstaat doordat de ouder werkt aan de hechting met zijn/haar kind.

We hebben er altijd over dat opvoeden een loslaat proces is. Een proces waarbij je het kind zijn of haar individualiteit gunt. En we kijken daar vaak maar op één manier naar. Als je dit foefje en dit opvoedtrucje doet dan laat je je kind los. In deze maatschappij is het vaak je kind dwingen zich los te maken van hun ouders en als ze dan gaan huilen wordt het huilen nog heel vaak gestopt of genegeerd.

Kinderen huilen niet voor niets als ze hun ouders loslaten. Ouders die heel dicht bij hun gevoel staan voelen dat het niet klopt hun kind huilend achter te laten bij een ander. Maar ouders voelen zich vaak ook gedwongen om mee te doen met de maatschappij omdat het nog steeds een norm is.

Ook het loslaten van kinderen is een emotioneel proces. Een proces waarbij ouder en kind ruimte nodig hebben. Zodra loslaten op een natuurlijke wijze plaatsvindt door ouders en kind niet te forceren zal er iets moois ontstaat tussen ouder en kind. Ouder en kind leren elkaar niet loslaten maar zijn meer verbonden dan ooit. Het loslaat proces is daarom geen loslaat probleem maar een hechtingsbehoefte.

Er is behoefte aan hechting en ouders kunnen dit voelen. Kinderen geven aan dat deze behoefte er is en kunnen emotioneel niet landen als er geen gehoor wordt gegeven aan deze behoefte. In deze maatschappij wordt loslaten vaak als iets ergs gezien. Als ouder wordt je veroordeeld als jij een ouder bent die je kind niet kan loslaten. Maar ik ben nog weinig ouders tegen gekomen die zijn kind op natuurlijke wijze heeft losgelaten. De meeste voelen zich gedwongen in dit proces.

Wie op een natuurlijke manier loslaat, voelt de behoefte van zichzelf en van het kind heel sterk. Dit proces versnellen of veroordelen heeft negatieve gevolgen voor ouder en kind. Als een kind te snel wordt losgelaten zal het in een overlevingstand komen. Dit gebeurt vaak al na de geboorte. Deze overlevingstand zorgt ervoor dat kinderen niet bij hun diepste gevoelens kunnen komen.

Ze voelen niet goed wie ze zijn. Zo kunnen ze moeite hebben met hun weg te vinden in de maatschappij, ze plaatsen zichzelf teveel op de voorgrond of op de achter grond en weten niet wat hun behoefte is. Als volwassenen kunnen ze gaan zoeken naar plezier en bevrediging van buiten af. Ze weten niet dat ze dit in zichzelf kunnen vinden.

Het is belangrijk dit loslaat proces veel zorgvuldiger toe te laten. Zowel ouder en kind mogen niet geforceerd worden in dit proces. En omdat een ouder makkelijk kan ‘loslaten’ wil dit niet zeggen dat zij het goed doen. Sommige ouders hebben niet of nauwelijks contact met hun gevoel en voelen niet wat het met hun doet en weten daarom ook niet hoe ze er anders mee om kunnen gaan, dan hun kind gewoon te forceren alleen te zijn zonder zijn ouders.

Loslaten of het emotioneel landen van kinderen kent geen regels en ook geen goed en fout. Het is belangrijk dit deel bij alle ouders individueel te bekijken. Wat zijn de behoefte van ouder en kind? Dit is tevens vaak een rode draad in het leven van beide en daarom belangrijk dat er helderheid komt over dit stuk.

Het veroordelen van ouders die meer ruimte hebben om los te laten of kinderen die meer ruimte nodig hebben is onterecht. Er zou binnen kinderopvang en scholen meer informatie mogen komen over dit onderwerp. Ze mogen zich bewuster worden dat dit proces ontzettend belangrijk is voor de ontwikkeling van het kind en zijn/haar relatie met zijn ouders, zichzelf en omgeving.

Zodra er ruimte komt voor ouder en kind en hun emoties er mogen zijn, zal er een hele mooie band en hechting met hun kind ontstaan. Een diepere spirituele band heel bijzonder zal voelen. Juist in deze tijd waar meer ouders zich bewust worden en meer kinderen aangeven dat ze ruimte nodig hebben om emotioneel te kunnen landen, is er meer ondersteuning nodig van professionals om ouders en kind hier beter bij te begeleiden.

Dit is niet therapeutisch zoals de meeste denken. Dit is gewoon iets heel natuurlijks. Laat je daarom nooit forceren iets te doen bij je kindje wat niet goed voelt. Ook al zeggen professionals of anderen dat je je aanstelt, overbezorgd bent of te angstig. Onderzoek jullie loslaat proces en help je kindje te landen. Neem tijd en praat met de begeleiders van jouw kind en geef aan wat je behoefte is. Je zult er op lange termijn heel blij mee zijn dat je de ruimte genomen heb op het op jullie eigen wijze te doen.



Spirimam

 
 






Wat ik het allerliefste doe is ouders en kinderen laten ontdekken hoe geweldig ze zijn en hoe ze alles wat ze zoeken in zichzelf kunnen vinden. [...]






Ik geloof dat wij meer zijn dan alleen mens. Liever gezegd, geloof ik dat wij een ziel zijn met een mensenlichaam. Zo zie ik een kind ook. [...]






Een tijdje geleden vroeg iemand aan mij die borstvoeding gaf wanneer een mooie tijd was om te stoppen. Ze voelde nog niet dat ze wilde stoppen.[...]







  
 







www.spirimam.nl
info@spirimam.nl

0655801030
Harderwijk

Privacy verklaring
 

* Wat is spirituele wijsheid?
* Opvoeden vanuit jullie 'flow'
* Wat is de missie van jullie kind?
* Het innerlijke kind
* Hoe kom ik na de bevalling weer terug bij mijzelf
* Opgroeien in balans
* Ruimte geven aan jouw emoties zodat jouw kind kan landen.

* Dit is de grootste les die ik als ouder van mijn kind mocht leren